Uykudaymisim gibi bazi gunler... Hic uyanmamamisim, yuzumu yikamamisim, tum agirliyla uykuyu tasiyorum yanimda... Gorduklerim bulut bulut, arkami dondugumde yoklar! Ne uzucu bilmiyorlar... Yesil birikintisiyle yillarin fosillesmis yuzleri, donup bana bakiyorlar. "Aslinda yoklar" diyorum icimden, "yoklar!". Tum hircinliklariyla bana bakiyorlar. Anlamiyorum, tanimiyorum bile o yuzleri... Hayir, hayir daha onceden gormedim ben o yuzleri... Bagirmak istiyorum, haykirmak istiyorum ama mamafih cikmiyor bir "gik" bile... Saclarimdan tutuyorlar, yakinlasiyorlar ve geriye dogru cekilmeye basliyor vucudum... Bir aci, sac diplerimden ayak ucuma kadar ilerliyor, norondan norona ve ordan beyne! Ne oldugunu anlayamiyorum... Arkaya donemiyorum, ne saga ve ne de sola... Ama biliyorum o yuzler, o tanimadigim bana hircin bakan yuzler, onlar bu acinin sebebi...
Birden aci beynime beynime doluyor, gozumden yas akiyor. Hucrelerim isyan ediyor, yok boyle bir daha aci! Bir an bir ses duyuyor gibi uzaktan... Hayir, hayir tanidik bir fisildama... Taniyorum yavas yavas hatirliyorum... "Hadi ama kalk artik!" diyor, gozumu yavasca araliyorum daldigim o aci ruyadan kivranarak ve aglayarak uyaniyorum.
