Durup düşünüyorum, aslında anlatmak istediklerim çok sana. Seni götürmek isteğim yer bambaşka... Açıklamak istediklerim ya da yalnızca paylaşmak… Yine durup düşünüyorum. Bir ara veriyorum belki de hayata, akıp giderken… Ama yazamıyorum. Olgunlaşamamış kelimelerim daha, kof olsun istemiyorum. Doyursunlar okunduğunda kelimeler…
Kelimeler o denli canlı, o denli içimden ki bazen... Bazen de, söylemek isterken çok her şeyi, gelmiyor hepsi birden eksiksiz ve yalın olmuyor anlatım... Bir yere götürmek istiyorum aslında seni, düşünüyorum ve diyorum ki kelimeler götürmeli seni oraya! Bir gemiyi limana yanaştıran kaptan mı, dümen mi, deniz mi, rüzgar mı? Di mi? Ben de seni oraya nasıl getirmeliyim, düşünüyorum. Kelimeler mi, düşüncelerim mi, hayallerim mi, algın mı? Anlatabildim mi?
